امروز منتظر فردا هستيم و فردا كه شد انتظار پس فردا را داريم و پس فردا منتظر هفته بعد و آن هفته منتظر سال بعد و سال ديگر منتظر سالهای آينده ميباشيم.

تا وقتيكه جوان هستيم تصور ميكنيم انتظار ما برای تشكيل خانواده است و پس از زن گرفتن و بوجود آمدن فرزندان تصور ميكنيم كه انتظار ما برای پس انداز و گردآوردن اندوخته جهت روزگار پيری است.

در روزهای سالخوردگی هم مرتبا انتظار فردا را داريم و شگفت اينجا است كه نظير عاشقی كه در انتظار معشوق باشد و دقيقه شماری نمايد سعی ميكنيم كه هرچه زودتر امروز بگذرد و فردا بيايد.

يك زمان متوجه ميشويم كه انتظار ما برای وصول فردا هيچ علتی نداشته جز اينكه منتظر مرگ بوديم ... آری آنچه از آغاز حيات در انتظارش بوديم همين مرگ است.